10 februari 2026
Yeray Sabandar
Als autodidact fotograaf met een feilloos gevoel voor het ongefilterde, vangt de in Amsterdam gevestigde Yeray Sabandar de wereld in haar meest pure vorm. Met zijn Spaanse en Molukse wortels brengt hij een rauwe, intieme esthetiek naar elk project.
We spraken Yeray over de eerlijkheid van het vaderschap, de dagelijkse transitie tussen het landelijke en stedelijke Amsterdam Noord, en hoe hij op zijn Veloretti de momenten probeert vast te leggen die we vaak over het hoofd zien.
Op welke manieren zie je jouw persoonlijke, culturele of familie-achtergrond terugkomen en doorwerken in de manier waarop je kijkt en fotografeert?
Opgroeien met verschillende culturen heeft mijn manier van kijken gevormd en dat werkt door in hoe ik fotografeer. Ik ben altijd nieuwsgierig naar andere culturen en gebruik fotografie om daar dichterbij te komen. Voor mijn laatste project ‘GOMUTA’ ging ik naar Baskenland, de streek waar mijn moeder vandaan komt. Daar bracht ik tijd door met een groep jongeren die Jai Alai beoefenen, een eeuwenoude sport uit de regio die zijn populariteit in de loop van de jaren verloor. De liefde en passie die zij voor deze vergeten sport hebben waren erg inspirerend en ik heb geprobeerd dit te vertalen in beeld. Dat is uiteindelijk het boek geworden.
Wat denk je dat fotografie voor jou betekent als je kijkt naar de generaties voor en na jou? Hoe beweegt dat idee met je mee door de tijd?
Voor mij voelt fotografie als een manier om dingen vast te houden die anders misschien zouden verdwijnen. Het is ook een manier om een moment opnieuw te beleven, zelfs als je er zelf niet bij bent geweest, bijna als een herinnering. Ik hoop dat mijn werk dat effect heeft.
Je hebt je recent gefocust op je eigen reis als vader. Welke onverwachte inzichten over je vaderrol en fotografie zijn daarbij naar boven gekomen? Wat heeft het documenteren van je eigen vaderschap voor jou veranderd in hoe je naar je familie en jezelf kijkt?
Het vaderschap heeft me vooral geleerd dat je niet alles kunt sturen. Eigenschappen zoals ongeduld kwamen sterk naar boven, maar juist daardoor ben ik bewuster geworden van hoe ik aanwezig wil zijn. Door mijn eigen vaderschap te documenteren ben ik aandachtiger gaan kijken, niet alleen met mijn camera maar ook daarbuiten. Het heeft me geholpen om rustiger te kijken en te accepteren dat het niet om de perfecte foto gaat, maar om het moment zelf.
Wat voor rol speelt je cultuur in je rol als vader?
Mijn achtergrond is een mix van Spaanse, Molukse en Nederlandse invloeden. Ik denk dat ik onbewust veel doorgeef van wat daarin voor mij belangrijk is. Familie en samenzijn spelen een grote rol, net als dat eten een belangrijke manier is om samen te zijn voor ons. Die culturele lagen zitten niet zozeer in bewuste keuzes, maar in hoe we het dagelijks leven met elkaar delen.
Wanneer je met je camera werkt, welke momenten voel je dat je wilt vangen - en welke momenten laat je juist voorbijgaan? Wat speelt daarin voor jou mee?
Mijn manier van werken is erg op gevoel. Vaak weet ik vrij snel hoe ik iemand of een object wil fotograferen, maar ook wanneer het niet gaat werken. Op dat moment laat ik het los. Waarschijnlijk loop ik daardoor ook soms mooie beelden mis, maar dat hoort bij mijn manier van werken en voelt voor mij natuurlijk.
Je woont in Amsterdam Noord, waar een fietstocht snel van heel landelijk naar heel stedelijk kan gaan. Hoe beïnvloedt die omgeving jouw werk en leven?
Toen we naar Amsterdam Noord verhuisden, voelde het in het begin allemaal best ver weg, terwijl dat in de praktijk natuurlijk heel erg meevalt. Nu geniet ik dagelijks van die transitie van dorp naar stad en andersom. De school van mijn dochter ligt zelfs op de route naar de pont en is met de fiets heel dichtbij. En dan nog is elke ochtend hectisch haha.
Jouw favoriete liedje voor onderweg?
Larry Heard - Summer Breeze, met zon en 25+ graden voor de full experience.