10 maart 2026
Maxime Rokus
Voor deze editie van Meet our riders ontmoeten we Maxime Rokus: illustrator, schilder en het gevoelige oog achter Atelier RKS.
In ons gesprek vertelt Maxime over haar verschuiving van design naar autonome kunst, de invloed van de stad en het vinden van balans in een leven dat in beweging blijft.
Je maakte de switch van graphic design naar autonome kunst. Hoe is deze overgang je afgegaan?
Als graphic designer werkte ik vooral in opdracht. Ik kreeg een briefing en kon daarbinnen creatief zijn, maar het moest natuurlijk commercieel en ‘af’ zijn. In mijn autonome werk is dat helemaal losgelaten.
Nu werk ik veel meer op gevoel. Ik begin gewoon zonder plan en kijk waar het me brengt. Tijdens het schilderen merk ik vanzelf wanneer iets goed voelt of niet. Waar ik vroeger nog veel nadacht, vertrouw ik nu volledig op mijn intuïtie.
Wat ik wel heb meegenomen uit die designperiode is mijn gevoel voor balans en compositie. Dat zorgt voor structuur, maar binnen die structuur laat ik juist alles los. Dat contrast tussen rust en spontaniteit maakt mijn werk spannend om te maken.
Je studio zit midden in Amsterdam. Hoe beïnvloedt deze omgeving jouw dagelijkse werk?
Ik heb veel geluk dat ik in zo’n mooie stad mag wonen. Mijn fietsroute van Zuid naar de Keizersgracht is elke dag een feestje. Het is een route vol contrasten. De brede lanen met hun statige gebouwen veranderen langzaam in het historische hart van de stad, waar alles dichter en levendiger wordt. Soms voelt het alsof ik door een schilderij rijd, vooral in de herfst, met de gouden bomen, het glanzende water en die lichte nevel boven de grachten.
De stad beïnvloedt mijn werk eigenlijk voortdurend, ook al gaat dat vaak ongemerkt. In de herfst is het licht zachter, de lucht geler, de grachten dieper van kleur en dat zie je terug in mijn palet. De tinten die ik onderweg zie, sluipen vanzelf mijn doeken in. Mijn ritme volgt het licht en dat voelt heel natuurlijk.
Je zit midden in de dynamiek van Amsterdam. Zoek je ook weleens de 'visuele stilte' buiten de stad op om te ontsnappen aan de drukte of om inspiratie op te doen?
Ik kom uit Arnhem, vlakbij de Veluwe, en ik ga daar nog weleens heen om te wandelen of gewoon even buiten te zijn. Ik ken daar de mooiste plekjes: de bossen waar ik vroeger met mijn ouders liep, de heide die in de zomer helemaal paars kleurt en de rustige wandelpaden waar bijna niemand komt. Die plekken voelen vertrouwd en veilig, een soort tegenhanger van de drukte van de stad.
Ik hoef daar niet bewust inspiratie op te zoeken, het komt vanzelf, juist omdat ik nergens over nadenk. Vaak vallen dingen dan vanzelf op hun plek.
Je bent kort geleden moeder geworden. Hoe vind je de focus in je atelier te midden van de hectiek thuis, en hoe gebruik je de fietstocht tussen deze werelden als een overgangsmoment?
We hebben een fijn ritme gevonden: de ene dag met Pablo, de andere dag in mijn atelier, letterlijk om en om. Dat werkt goed voor de balans. Op atelierdagen kan ik opladen door de stilte en de geur van verf. Doordat ik mijn tijd verdeel, heb ik nooit het gevoel dat ik iets moet combineren. In het atelier ben ik maker, thuis ben ik moeder.
Die twintig minuten fietsen tussen thuis en atelier zijn goud waard. Het is mijn overgangsmoment. Het brengt me tot rust na een drukke ochtend of helpt me het werk los te laten na een intensieve dag. Even frisse lucht, geen telefoon. Die routine is klein, maar helpt me om met volle aandacht in beide werelden te staan.
Jouw favoriete liedje voor onderweg?
De laatste tijd luister ik weer veel naar Nederlandstalige muziek, vooral Bløf en Racoon. Dat zijn toch wel mijn favorieten. Als ik moet kiezen, ga ik voor Tijd Verliezen van Racoon.